 سیاه چادر مسکن متحرک و سنتی عشایر کوچ رو است. گروهی از عشایر در سردسیر و گاهی در گرمسیر در سیاه چادر سکونت دارند.. سیاه چادر از موی بز توسط زنان بافته می شود و توسط قطعات چوبی پایه و میخ و بند و خلال روی سطح زمین برپا می شود. نمای ظاهری سیاه چادر قشقایی از بیرون شبیه به مکعب مستطیل و مانند ساختمان بام مسطح است. تمام افراد خانواده زیر سیاه چادر زندگی می کنند. همانطور که میدانید سیاه چادرها از موی بز بافته میشوند.مردم ایل هنگام چیدن موهای بز آنچه را که مورد لزوم است برمیدارند و پس از تمیز کردن و دسته بندی نمودن با پره های مخصوص میریسند و نخهای ریسته شده را دولا کرده میتابند تا محکمتر گردد(برای تابیدن نخها از وسیله ای به نام "ای" استفاده میکنند).نخهای تابیده شده به عنوان تار و پود سیاه چادر میباشد.
در فصول مساعد سال که بار سنگین زایمان دامها و کوچ ایل کمتر شده و زنان در طول روز چند ساعت فرصت دارند در قسمت پشت چادر کارگاه ساده ای که شامل چند تا چوپ و تعدادی میخ چوبی است تدارک ببینند و کار خود را شروع نمایند.
دراین کارگاه ساده تارهایی به طول چندین متر معمولا به اندازه طول چادر و عرض 50 تا 60 سانتیمتر آماده کرده و با استفاده از نخهای تابیده شده پودها را به سرعت میبافند.این باریکه ها که از 10 تا 15 متر طول دارد در مدت 3 الی 4 روز بافته میشوند.وقتی که این باریکه ها آماده شد آنها را به هم دوخته و اسکلت اصلی چادر را تشکیل میدهند.
دور این اسکلت(سطح قاعده) گوشه های محکمی برای بستن طناب از جنس مو میبافند.اطراف این اسکلت را با لتفی که به همین نحو بافته اند میپوشانند. لتف را برای اینکه به آسانی از چادر جدا شود با چوبهای باریک و به شکل سوزن در آماده به طول 15 سانتیمتر و به نام "شیش" یا خلال به هم متصل میکنند.چادر های سیاه را با طنابهای محکم و پر استقامت که از پشم یا مو تهیه کردندبر پا میدارند.یکطرف طناب به گوشه های اسکلت چادر و طرف دیگر آن به میخهای چوبی 50 سانتیمتری که بر زمین کوبیدند وصل میشوند.این میخها را با پتک های چوبین بزرگی که اقلب خانه ها دارند که به آن " تخماق" میگویند به زمین فرو میبرند.
برای زیبایی چادر و جدا نشدن پایه ها هنگام وزیدن باد با طنابهای باریک به نام " رشمه " که مزین به گمپلهای رنگین است به هم میبندند.
|
