|
ایل سرافراز "قشقایی" بازمانده تیره اى از عشیره نام آور "قایى" (Qayi) یكى از عشایر 24 گانه تركان ایرانى معروف به تركان "اوغوز" (Oghuz) است. در منابع اسلامى به اشارات فراوانى در باب این عشیره بر مىخوریم. محمود كاشغرى در "دیوان الغات ترك" و خواجه رشیدالدین فضل الله همدانى در "جامعه التواریخ" از عشیره قایى در كنار 23 عشیره دیگر اوغوزان یاد مىكنند و این عشیره را صاحب تمغا و خط و كتابت میشمارند.
پروفسور دورفر٫ دیرین شناس آلمانى كه پژوهشهایى در منابع مكتوب تركى باستان دارد٫ "سنگ نبشته هاى 23 گانه دشت اورخون" (Orkhoon) را نیز متعلق به عشیره قایى مىداند كه نقر و حك آنها در سده ششم و هفتم میلادى به فرجام رسیده است.
كلمه قشقایى از دو جزء "قاش" و "قایى" تشكیل یافته است. جزء نخست در معناى ناحیه و پیشانى و طلیعه و پیشقراول و قلاوز و ابرو٫ پیشرو و پیشتاز و جز آن آمده است. این تیره سلحشور عشیره قایى روزگارانى دراز در آذربایجان و سویهاى آن اسكان داشتند و در اواخر عهد صفویان به كوهپایه ها و ییلاقات كهكیلویه و بویر احمد٫ اصفهان٫ شیراز٫ فارس و خوزستان كوچانده شدند.
|
